เปรียบเทียบฟองน้ำกันเสียงและซับเสียง: เลือกแบบใดให้เหมาะกับห้องซ้อมและห้องอัดเสียง

การเลือกวัสดุปรับแต่งอะคูสติกสำหรับห้องซ้อมดนตรีหรือห้องอัดเสียง มักเริ่มต้นด้วยคำถามที่ว่าควรเลือกใช้ฟองน้ำรูปแบบใดจึงจะเหมาะสมที่สุด เนื่องจากในท้องตลาดมีฟองน้ำซับเสียงให้เลือกหลากหลายรูปทรง ไม่ว่าจะเป็นทรงพีระมิด ทรงลิ่ม ทรงคลื่นรังไข่ หรือแผงดักจับความถี่ต่ำ (Bass Traps) ซึ่งแต่ละรูปทรงถูกออกแบบมาเพื่อจัดการกับความถี่ของคลื่นเสียงที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง การทำความเข้าใจคุณสมบัติทางกายภาพและประสิทธิภาพในการดูดซับเสียงของฟองน้ำแต่ละประเภท จะช่วยให้คุณออกแบบห้องซ้อมหรือห้องอัดเสียงที่ได้มาตรฐาน ปราศจากเสียงก้องสะท้อน และได้ยินรายละเอียดของเสียงเครื่องดนตรีได้อย่างแม่นยำที่สุด

ทำความเข้าใจก่อนเลือก: "กันเสียง" กับ "ซับเสียง" ต่างกันอย่างไร?

ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยที่สุดสำหรับผู้เริ่มต้นทำห้องซ้อมหรือห้องอัดเสียง คือการคิดว่าการแปะฟองน้ำสีดำๆ เทาๆ ไว้เต็มผนังจะช่วยป้องกันไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปรบกวนเพื่อนบ้านภายนอกได้ หรือช่วยบล็อกเสียงมอเตอร์ไซค์และเสียงฝนตกจากภายนอกไม่ให้เข้ามาในห้อง แต่ในความเป็นจริงแล้ว ฟองน้ำที่คุณเห็นทั่วไปตามร้านขายอุปกรณ์ดนตรีนั้นทำหน้าที่เป็น “วัสดุดูดซับเสียง” (Sound Absorption) ไม่ใช่ “วัสดุป้องกันเสียง” (Soundproofing)

การกันเสียง (Soundproofing) มีวัตถุประสงค์เพื่อกั้นการเดินทางของเสียงข้ามผ่านระหว่างพื้นที่สองฝั่ง ซึ่งจำเป็นต้องอาศัยโครงสร้างที่มีมวลหนาแน่นสูงและมีความหนามาก เช่น ผนังคอนกรีตหนา ผนังยิปซั่มหลายชั้นที่เสริมช่องว่างตรงกลาง หรือการใช้แผ่นยางลดแรงสั่นสะเทือน (Mass Loaded Vinyl) ร่วมกับการปิดรอยรั่วตามขอบประตูและหน้าต่างอย่างแน่นหนา เพื่อไม่ให้อากาศและคลื่นเสียงเล็ดลอดผ่านไปได้

ในทางกลับกัน การซับเสียง (Sound Absorption) ด้วยฟองน้ำอะคูสติก คือการควบคุมทิศทางและการสะท้อนของคลื่นเสียงภายในห้องเดียวกัน เมื่อคลื่นเสียงวิ่งไปกระทบกับฟองน้ำซึ่งเป็นวัสดุประเภทรูพรุน (Porous Material) พลังงานเสียงจะถูกเปลี่ยนเป็นพลังงานความร้อนเล็กน้อยจากการเสียดสีภายในช่องว่างของฟองน้ำ ส่งผลให้เสียงที่สะท้อนกลับมามีพลังงานลดลง ช่วยลดปัญหาเสียงก้อง (Reverberation) และเสียงสะท้อนซ้ำๆ (Flutter Echo) ทำให้เสียงร้องและเสียงเครื่องดนตรีในห้องมีความชัดเจนและมีความแม่นยำสูงขึ้น

ดังนั้น ก่อนที่จะตัดสินใจซื้อฟองน้ำ คุณต้องประเมินปัญหาของห้องตนเองให้ชัดเจนก่อน หากคุณกำลังเผชิญปัญหาเสียงดังทะลุไปรบกวนคนอื่น การติดฟองน้ำเพียงอย่างเดียวจะไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ แต่หากคุณต้องการแก้ปัญหาเสียงก้องในห้องจนฟังเครื่องดนตรีไม่รู้เรื่อง หรือต้องการให้เสียงที่บันทึกผ่านไมโครโฟนมีความคมชัดและไม่มีเสียงสะท้อนจากผนัง การเลือกฟองน้ำซับเสียงที่ถูกต้องคือคำตอบที่ตรงจุดที่สุด

เปรียบเทียบรูปทรงฟองน้ำ: แต่ละแบบจัดการกับความถี่เสียงอย่างไร?

รูปทรงภายนอกของฟองน้ำซับเสียงไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อความสวยงามหรือความเท่เพียงอย่างเดียว แต่รูปทรงสามมิติเหล่านี้มีผลโดยตรงต่อการเพิ่มพื้นที่ผิวในการรับคลื่นเสียง และเปลี่ยนมุมตกกระทบเพื่อกระจายคลื่นเสียงไม่ให้สะท้อนกลับไปในทิศทางเดิม การเลือกรูปทรงที่เหมาะสมจึงเป็นหัวใจสำคัญในการปรับแต่งอะคูสติกของห้องซ้อมและห้องอัดเสียง

หลักการทำงานพื้นฐานคือ เมื่อคลื่นเสียงเดินทางมากระทบกับพื้นผิวที่ขรุขระหรือมีมุมหักเห คลื่นเสียงจะถูกกระจายตัวออกไปในหลายทิศทาง (Sound Diffusion) ควบคู่ไปกับการดูดซับพลังงานเสียงในเนื้อฟองน้ำ ซึ่งช่วยป้องกันการเกิดปรากฏการณ์คลื่นนิ่งและลดความแรงของเสียงสะท้อนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ฟองน้ำทรงพีระมิด (Pyramid) และทรงลิ่ม (Wedge)

ฟองน้ำทรงพีระมิดและทรงลิ่มจัดเป็นรูปแบบมาตรฐานที่ได้รับความนิยมสูงที่สุดในสตูดิโอระดับมืออาชีพและโฮมสตูดิโอทั่วไป ด้วยลักษณะพื้นผิวที่เป็นเหลี่ยมมุมตัดสลับกันอย่างเป็นระเบียบ ทำให้มีพื้นที่ผิวในการสัมผัสกับคลื่นเสียงมากกว่าแผ่นโฟมเรียบๆ หลายเท่าตัว

รูปทรงพีระมิดจะโดดเด่นในเรื่องการกระจายเสียงที่ตกกระทบออกไปรอบทิศทางแบบ 3 มิติ ช่วยลดการสะท้อนแบบมุมตกกระทบเท่ากับมุมสะท้อนได้อย่างดีเยี่ยม ส่วนทรงลิ่ม (Wedge) จะเน้นการจัดการคลื่นเสียงในแนวระนาบเดี่ยวตามทิศทางของร่องลิ่ม ซึ่งมักนิยมติดตั้งสลับทิศทางแนวตั้งและแนวนอนเป็นตารางหมากรุกเพื่อเฉลี่ยการกระจายเสียงให้ครอบคลุมทุกทิศทาง

ในด้านการตอบสนองความถี่ ฟองน้ำทั้งสองรูปทรงนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการจัดการกับคลื่นเสียงความถี่กลางและสูง (Mid-to-High Frequencies) เช่น เสียงร้องของมนุษย์ เสียงกีตาร์โปร่ง เสียงเครื่องเป่า หรือเสียงฉาบแฉจากกลองชุดที่มักจะมีความแหลมคมและก่อให้เกิดเสียงสะท้อนฟุ้งกระจายในห้องได้ง่าย

ฟองน้ำทรงคลื่น (Egg Crate) และทรงเรียบ (Flat)

ฟองน้ำทรงคลื่นหรือที่หลายคนคุ้นเคยในชื่อทรงรังไข่ มีลักษณะเป็นลอนโค้งมนคล้ายกับกล่องใส่ไข่ไก่ รูปทรงนี้ให้การดูดซับเสียงที่สม่ำเสมอและนุ่มนวล เนื่องจากไม่มีเหลี่ยมมุมที่หักเหรุนแรงเท่าทรงพีระมิด แต่ข้อดีที่สำคัญคือเป็นทรงที่ผลิตได้ง่ายและมีราคาประหยัดกว่า ทำให้เหมาะสำหรับการปูผนังในพื้นที่ขนาดใหญ่เพื่อลดเวลาเสียงก้อง (Reverberation Time) โดยรวมของห้องซ้อมดนตรี

สำหรับฟองน้ำทรงเรียบ (Flat) จะไม่มีลวดลายบนพื้นผิวเลย ทำให้ดูเรียบร้อยกลมกลืนไปกับผนังห้อง ฟองน้ำทรงนี้จะเน้นการดูดซับเสียงที่วิ่งเข้ามากระทบโดยตรงโดยไม่เน้นการกระจายทิศทางเสียง จึงมักนิยมใช้ในจุดที่ต้องการควบคุมเสียงเฉพาะจุด หรือใช้รองหลังแผงดูดซับเสียงประเภทอื่นเพื่อเพิ่มความหนาในการซับเสียงความถี่กลาง

การเลือกใช้ฟองน้ำทรงคลื่นและทรงเรียบมักเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับผู้ที่มีงบประมาณจำกัด หรือต้องการปรับปรุงสภาพอะคูสติกเบื้องต้นในห้องที่มีขนาดกว้างขวาง โดยเน้นการลดพลังงานเสียงสะท้อนสะสมในภาพรวมเป็นหลัก

แผงดักจับความถี่ต่ำ (Bass Traps)

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดและแก้ไขได้ยากที่สุดในห้องซ้อมดนตรีและห้องอัดเสียงคือ “เสียงเบส” หรือคลื่นเสียงความถี่ต่ำ (Low Frequencies) เนื่องจากคลื่นเสียงความถี่ต่ำจากกีตาร์เบสและกระเดื่องกลองมีความยาวคลื่นที่ยาวมากและมีพลังงานสูง ฟองน้ำแผ่นบางๆ ขนาด 1-2 นิ้วที่ติดอยู่ตามผนังจึงไม่สามารถหยุดยั้งคลื่นเหล่านี้ได้เลย คลื่นเสียงต่ำจะทะลุผ่านฟองน้ำบางๆ ไปกระทบผนังปูนแล้วสะท้อนกลับมาสะสมกันบริเวณมุมห้อง เกิดเป็นเสียงบวม คราง หรือเสียงหอนที่ควบคุมไม่ได้

แผงดักจับความถี่ต่ำ หรือ Bass Traps จึงถูกออกแบบมาเพื่อแก้ปัญหานี้โดยเฉพาะ โดยตัววัสดุจะมีความหนาและปริมาตรมากกว่าฟองน้ำติดผนังทั่วไปหลายเท่า และมักถูกตัดแต่งให้เป็นทรงสามเหลี่ยมมุมฉากเพื่อเข้ามุมห้องได้อย่างพอดี

ตำแหน่งการติดตั้งที่สำคัญที่สุดสำหรับ Bass Traps คือบริเวณมุมห้องทั้ง 4 ด้าน รวมถึงรอยต่อระหว่างผนังกับเพดาน เนื่องจากมุมห้องเป็นจุดรวมพลของคลื่นความถี่ต่ำ การติดตั้ง Bass Traps ในตำแหน่งเหล่านี้จะช่วยดูดซับพลังงานเสียงเบสส่วนเกิน ป้องกันการเกิดคลื่นนิ่ง (Standing Waves) และช่วยให้คุณได้ยินเสียงโน้ตเบสที่กระชับ ชัดเจน ไม่บวมเบลอ

ความหนาและค่า NRC: ปัจจัยชี้วัดประสิทธิภาพที่ต้องตรวจสอบก่อนซื้อ

การเลือกซื้อฟองน้ำซับเสียงไม่ควรมองแค่รูปทรงและราคาเท่านั้น แต่จำเป็นต้องตรวจสอบข้อมูลจำเพาะทางเทคนิค (Specifications) เพื่อให้มั่นใจว่าฟองน้ำเหล่านั้นมีประสิทธิภาพจริงในการใช้งาน

ปัจจัยแรกที่ต้องพิจารณาคือ ความหนาของฟองน้ำ ความหนาของวัสดุมีความสัมพันธ์โดยตรงกับความถี่ต่ำสุดที่มันสามารถดูดซับได้ ตามหลักการทางฟิสิกส์ ฟองน้ำจะดูดซับเสียงได้ดีที่สุดเมื่อความหนาของมันมีขนาดอย่างน้อย 1/4 ของความยาวคลื่นเสียงนั้นๆ

• ความหนา 1 นิ้ว: เหมาะสำหรับซับเสียงความถี่สูงมาก เช่น เสียงแหลม เสียงคลิก หรือเสียงสะท้อนความถี่สูงในห้องขนาดเล็ก
• ความหนา 2 นิ้ว: เป็นขนาดมาตรฐานระดับสากล สามารถดูดซับเสียงความถี่กลางไปจนถึงความถี่สูงได้อย่างมีประสิทธิภาพ ครอบคลุมเสียงร้องและเครื่องดนตรีส่วนใหญ่
• ความหนา 3-4 นิ้ว: เหมาะสำหรับห้องที่ต้องการควบคุมเสียงความถี่กลางต่ำ (Low-Mid) เพิ่มขึ้น เช่น เสียงกีตาร์ไฟฟ้าที่เปิดเอฟเฟกต์หนักๆ หรือเสียงกลองทอม

ปัจจัยที่สองคือ ค่า NRC (Noise Reduction Coefficient) ซึ่งเป็นค่าสัมประสิทธิ์การลดเสียงรบกวน มีสเกลตั้งแต่ 0.0 ถึง 1.0 ค่านี้ได้มาจากการทดสอบในห้องปฏิบัติการมาตรฐาน โดยตัวเลขที่สูงกว่าหมายถึงความสามารถในการดูดซับเสียงที่ดีกว่า ตัวอย่างเช่น ฟองน้ำที่มีค่า NRC เท่ากับ 0.80 หมายความว่ามันสามารถดูดซับเสียงที่ตกกระทบได้ถึง 80% และสะท้อนกลับออกไปเพียง 20%

ก่อนตัดสินใจซื้อ ควรตรวจสอบฉลากหรือขอข้อมูลผลการทดสอบค่า NRC จากผู้ผลิตหรือผู้จัดจำหน่ายที่น่าเชื่อถือ หลีกเลี่ยงการซื้อฟองน้ำราคาถูกเกินไปที่ไม่มีการระบุค่า NRC หรือไม่มีผลการทดสอบรับรอง เพราะฟองน้ำเหล่านั้นอาจเป็นเพียงโฟมบรรจุภัณฑ์ธรรมดาที่มีความหนาแน่นต่ำ ซึ่งนอกจากจะไม่ช่วยซับเสียงแล้ว ยังอาจเสื่อมสภาพและเปื่อยยุ่ยได้ง่ายเมื่อเจอกับสภาพอากาศที่ร้อนชื้น

เลือกฟองน้ำให้ตรงโจทย์: ห้องซ้อมดนตรี vs ห้องอัดเสียง

พฤติกรรมการใช้เสียงในห้องซ้อมดนตรีและห้องอัดเสียงมีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ดังนั้น รูปแบบการจัดวางและประเภทของฟองน้ำที่เลือกใช้จึงต้องปรับเปลี่ยนให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของแต่ละห้อง

สำหรับห้องซ้อมดนตรี (เน้นควบคุมพลังงานเสียงและเสียงก้อง)

ห้องซ้อมดนตรีมักเป็นพื้นที่ที่มีพลังงานเสียงอัดแน่นอยู่สูงมาก เนื่องจากมีเครื่องดนตรีสดหลายชิ้นเล่นพร้อมกัน โดยเฉพาะกลองชุด กีตาร์เบส และแอมป์กีตาร์ไฟฟ้าที่เปิดเสียงดัง ปัญหาหลักของห้องซ้อมคือเสียงสะท้อนตีกันจนนักดนตรีไม่ได้ยินเสียงเครื่องดนตรีของตัวเองหรือของเพื่อนร่วมวง ส่งผลให้ต้องเร่งเสียงแอมป์แข่งกันจนเสียงดังเกินพิกัดและเกิดอาการหูอื้อ

• แนวทางการจัดวาง: สำหรับห้องซ้อมดนตรีสด ควรเน้นการติดตั้ง Bass Traps ไว้ที่มุมห้องทุกมุมเพื่อควบคุมพลังงานเสียงต่ำจากกลองและเบส จากนั้นเลือกใช้ฟองน้ำทรงพีระมิดหรือทรงลิ่มที่มีความหนาอย่างน้อย 2-3 นิ้ว ติดตั้งบนผนังในระดับหู (Ear Level) เพื่อลดเสียงสะท้อนในย่านความถี่กลางและสูง
• ข้อควรระวัง: หลีกเลี่ยงการติดฟองน้ำจนเต็มผนังทุกด้านจนห้องเงียบสนิทเกินไป หรือที่เรียกว่า "ห้องตาย" (Dead Room) เพราะการไม่มีเสียงสะท้อนตามธรรมชาติเลยจะทำให้นักดนตรีรู้สึกอึดอัด เล่นดนตรีได้ยากขึ้น และกะระดับความดังของเครื่องดนตรีผิดพลาด ควรปล่อยให้มีพื้นที่ผนังว่างเปล่าบางส่วนเพื่อให้เสียงมีความกังวานตามธรรมชาติหลงเหลืออยู่บ้าง

สำหรับห้องอัดเสียง (เน้นความแม่นยำและสภาพห้องที่ควบคุมได้)

ในห้องอัดเสียงหรือห้องมิกซ์เสียง ความต้องการสูงสุดคือความเที่ยงตรงของเสียง (Acoustic Accuracy) เพื่อให้เสียงที่บันทึกผ่านไมโครโฟนไม่มีเสียงสะท้อนจากห้องเข้าไปปะปน และเพื่อให้วิศวกรเสียงสามารถได้ยินรายละเอียดของเสียงที่แท้จริงจากลำโพงมอนิเตอร์โดยไม่มีเสียงสะท้อนจากผนังห้องมาหลอกหู

• แนวทางการจัดวาง: ควรเน้นการติดตั้งฟองน้ำซับเสียงในจุดที่เรียกว่า "จุดสะท้อนแรก" (First Reflection Points) ซึ่งก็คือบริเวณผนังด้านซ้ายและขวา รวมถึงเพดานที่อยู่กึ่งกลางระหว่างลำโพงมอนิเตอร์กับตำแหน่งนั่งฟังของคุณ การใช้ฟองน้ำทรงลิ่มหรือทรงพีระมิดคุณภาพสูงในจุดเหล่านี้จะช่วยให้มิติเสียงและโฟกัสของเสียงมีความแม่นยำสูงสุด
• การผสมผสานอุปกรณ์: นอกเหนือจากฟองน้ำซับเสียงแล้ว ควรพิจารณาติดตั้งแผ่นกระจายเสียง (Diffusers) ไว้ที่ผนังด้านหลังตำแหน่งนั่งฟัง เพื่อช่วยกระจายเสียงสะท้อนให้มีความนุ่มนวลและรักษาชีวิตชีวาของห้องไว้ และสำหรับห้องอัดเสียงร้องขนาดเล็ก การเลือกใช้ฉากกั้นซับเสียงแบบพกพา (Portable Vocal Booth) ครอบหลังไมโครโฟน จะช่วยป้องกันเสียงสะท้อนรอบทิศทางเข้าสู่ไมค์ได้ดีกว่าการบุฟองน้ำถาวรเต็มผนังห้อง

สรุปกฎการเลือกซื้อและข้อควรระวังด้านความปลอดภัยในการติดตั้ง

เมื่อคุณได้ประเภทและจำนวนฟองน้ำที่ต้องการแล้ว ขั้นตอนสุดท้ายที่สำคัญไม่แพ้กันคือการติดตั้งอย่างถูกวิธีและคำนึงถึงความปลอดภัยในการใช้งานระยะยาว

สำหรับการติดตั้งในประเทศไทยที่มีสภาพภูมิอากาศร้อนชื้นสูงตลอดทั้งปี การเลือกประเภทกาวมีความสำคัญอย่างยิ่ง ควรหลีกเลี่ยงการใช้กาวสองหน้าทั่วไปเพราะมักจะหลุดร่อนง่ายเมื่อเจอความชื้นสะสม แนะนำให้เลือกใช้กาวสเปรย์สำหรับติดตั้งโฟมอะคูสติกโดยเฉพาะ ซึ่งจะช่วยยึดเกาะฟองน้ำกับผนังปูนหรือผนังยิปซั่มได้อย่างแน่นหนาโดยไม่ทำลายเนื้อโฟมจนละลายเสียหาย และก่อนการติดตั้งทุกครั้ง ควรตรวจสอบคำแนะนำในการติดตั้งจากผู้ผลิตฟองน้ำและผู้ผลิตกาวอย่างละเอียด

เรื่องความปลอดภัยที่สำคัญที่สุดคือ ค่าการทนไฟ (Flammability Rating) ฟองน้ำซับเสียงเกรดต่ำที่ผลิตจากโพลียูรีเทนทั่วไปโดยไม่มีสารหน่วงไฟ (Fire Retardant) จะเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ติดไฟง่ายมากและลุกไหม้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังก่อให้เกิดควันพิษร้ายแรงที่เป็นอันตรายต่อชีวิต ดังนั้น ก่อนตัดสินใจซื้อ คุณต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าผลิตภัณฑ์นั้นได้รับการรับรองมาตรฐานการลามไฟ เช่น มาตรฐาน Class A หรือมาตรฐาน FMVSS 302 และห้ามติดตั้งฟองน้ำใกล้กับโคมไฟที่ปล่อยความร้อนสูง ระบบสายไฟที่ชำรุด หรือแหล่งกำเนิดประกายไฟใดๆ ภายในห้องโดยเด็ดขาด

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับการเลือกฟองน้ำกันเสียง (FAQ)

ฟองน้ำกันเสียงช่วยป้องกันเสียงจากภายนอกห้องได้หรือไม่?

ไม่ได้ ฟองน้ำซับเสียงไม่สามารถป้องกันเสียงจากภายนอกไม่ให้เข้ามา หรือป้องกันเสียงจากภายในไม่ให้ดังออกไปข้างนอกได้ เนื่องจากฟองน้ำมีโครงสร้างที่เบาและมีรูพรุน ซึ่งคลื่นเสียงสามารถเดินทางผ่านไปได้ง่าย หน้าที่หลักของมันคือการลดเสียงสะท้อนและควบคุมเสียงก้องภายในห้องเท่านั้น หากคุณต้องการป้องกันเสียงรบกวนอย่างจริงจัง จำเป็นต้องปรับปรุงโครงสร้างผนังให้มีความหนาแน่นและมีมวลเพิ่มขึ้น เช่น การทำผนังสองชั้น การติดตั้งแผ่นกันเสียงเฉพาะทาง และการอุดรอยรั่วตามขอบประตูหน้าต่าง

ควรติดฟองน้ำซับเสียงให้เต็มทุกผนังห้องเลยหรือไม่?

ไม่แนะนำ การติดฟองน้ำซับเสียงจนเต็มพื้นที่ผนังและเพดานทุกด้านจะทำให้ห้องมีสภาพที่เงียบและอับทึบเกินไป หรือที่เรียกว่า “ห้องตาย” (Over-damped) ซึ่งจะทำให้เสียงร้องและเสียงเครื่องดนตรีขาดความสดใส ขาดมิติความกังวานตามธรรมชาติ และทำให้ผู้ใช้งานรู้สึกอึดอัดปวดหูได้ง่าย สำหรับห้องซ้อมดนตรีและโฮมสตูดิโอทั่วไป แนะนำให้เริ่มต้นติดตั้งฟองน้ำครอบคลุมพื้นที่ผนังประมาณ 20% ถึง 30% ของพื้นที่ผนังทั้งหมด โดยเน้นติดตั้งในจุดสะท้อนสำคัญก่อน แล้วจึงค่อยๆ ทำการทดสอบฟังและปรับเพิ่มปริมาณตามความเหมาะสมในการใช้งานจริง